Prolog

Stanęłam koło niego i lekko się popatrzyłam w jego stronę.

Uśmiechnął się do mnie. 

To uczucie w środku - nie do opisania. Boski miał uśmiech.

Odpowiedziałam mu najładniejszym uśmiechem na jaki mogłam się wysilić. Nogi zrobiły mi się jak z waty. Chciałam usiąść na ławce przy przystanku,

ale nie widziałam już nic... Ciemność.

••••••jakiś czas później••••••

Leżę na kanapie. Rozglądam się. Nagle do pomieszczenia wchodzi postać. Widzę ją, a raczej jego coraz dokładniej. To Mike, jestem u niego w domu. 

Podchodzi do mnie z dwoma kubkami gorącego kakao i stawia je na stoliku.

-Lepiej już się czujesz? - spytał troskliwym głosem.

-Trochę tak... - odpowiedziałam -Co się właściwie stało?

-Zemdlałaś na przystanku. Pomogłem ci i zadzwoniłem po kolegę,który przywiózł nas do mnie.

Upierałaś się, że pójdziesz do siebie i że dasz radę.

Widocznie musiałaś być wyczerpana, bo po chwili zasnęłaś na kanapie.- powiedział podając mi kubek z kakao- Masz napij się, to cię rozgrzeje.

Zauważyłam, że jestem pod trzema kocami i nadal trzęsę się z zimna. 

- Dziękuję- powiedziałam i uśmiechnęłam się lekko.

Po chwili poczułam jego rozgrzane usta na moim zmarzniętym policzku.
Popatrzyłam na niego zdziwiona.
- Ja.. przepraszam... - powiedział rumieniąc się. 
Uśmiechnęłam się i pocałowałam go.
Byłoby cudownie gdyby nie mój telefon... Akurat teraz musiał zadzwonić?!
Odebrałam zdenerwowana.
- Halo?!
- Charlotte Miles?
- Przy telefonie. Coś się stało?
- Twoja mama jest w szpitalu...